ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ...

Με τον Ευγένιο Τριβιζά, στη Θεσσαλονίκη σε ένα μεγαλειώδες, παραμυθένιο θεματικό πάρκο και μια περιήγηση στη νύφη του Θερμαϊκού!

  Την ίδια μέρα επισκεφθήκαμε τον ιερό ναό Αγίου Δημητρίου, όπου ειδικός ιερέας μας μίλησε για το ναό και τον Πολιούχο, Ελευθερωτή της Θεσσαλονίκης και Μυροβλύτη Άγιο Δημήτριο, επισκεφθήκαμε τις κατακόμβες, προσκυνήσαμε τα ιερά λείψανα του Αγίου, ανάψαμε το κεράκι μας και βγήκαμε στην πόλη με προορισμό την Καμάρα και το Λευκό Πύργο, που ΄χει δίπλα του τον Μέγα Αλέξανδρο καβάλα στο Βουκεφάλα του.

  Στη συνέχεια περνώντας από την οδό Τσιμισκή, που φέρει το όνομα ενός μεγάλου στρατηλάτη της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, εκεί κοντά στο άγαλμα του Ελευθέριου Βενιζέλου και υπό το λαμπύρισμα των χριστουγεννιάτικων στολιδιών της πλατείας Αριστοτέλους, δώσαμε την υπόσχεση πως σύντομα θα ξαναέρθουμε στη νύφη του Θερμαϊκού, την πρωτεύουσα της Μακεδονίας, τη συμπρωτεύουσα όλης της Ελλάδας...

 

  Από τις αρχές του περασμένου μηνός ξεκινήσαμε το ταξίδι στον υπέροχο κόσμο του παραμυθιού! Το μουσείο, τα προσωπικά αντικείμενα του συγγραφέα, ο χώρος με τα παραμυθένια μικρο-αντικείμενα... είναι κάποιοι από τους σταθμούς. Μικροί και μεγάλοι  ζήσαμε αξέχαστες στιγμές και ταξιδέψαμε στον φανταστικό κόσμο και τις παραμυθοχώρες του αγαπημένου παραμυθά!
  Λάτρεις των παραμυθιών του Ευγένιου Τριβιζά, μαθητές και εκπαιδευτικοί «επιβιβαστήκαμε» στο «Εξπρές των Ονείρων», γνωστό επίσης και ως «Τρένο που πάει παντού», και με συνεπιβάτες τον δαιμόνιο δημοσιογράφο Πίκο Απίκο (το συντοπίτη μας Γιάννη Τσότσο), την Πουπού την αλεπού, την Καιτούλα την κοκέτα την κοτούλα, τη Λιλή την παρδαλή λεοπάρδαλη και άλλους, απολαύσαμε μια καταιγιστική διαδρομή σε χώρες άγνωστες και ζούγκλες μακρινές, ακούσαμε συναρπαστικές ιστορίες, λύσαμε αξεδιάλυτα μυστήρια και αψηφήσαμε τις ραδιουργίες της Δόνας Τερηδόνας, τις απειλές της μάγισσας Φρικαντέλας και τις παγίδες που στήνει, σε κάθε τους βήμα, ο Ρούνι Ρούνι το ύπουλο κακό γουρούνι.

  Εκεί ήταν και ο ίδιος ο διάσημος συγγραφέας...που είπε…

Καλοί μου φίλοι, γνωρίζετε ήδη πως...

Ο γνωστότερος τρόπος για να έρθετε στο Νησί των Πυροτεχνημάτων είναι να ναυαγήσετε στον Ωκεανό των Παφλασμών και να πιαστείτε από μια σανιδά με ρόζους στο σχήμα καρδιάς. Οι ρόζοι πρέπει να είναι τόσοι ακριβώς όσοι και οι γλάροι που είδατε την τελευταία μέρα του ταξιδιού. Όσο για τη σανίδα, πρέπει να προέρχεται ή από κερασιά που στα κλαδιά της είχαν κελαηδήσει αηδόνια την Άνοιξη ή από βυσσινιές που στην κουφάλα της είχαν κρυφτεί ροζ σκίουροι το ηλιοβασίλεμα.
Αφού σας βλέπω εδώ σίγουρα ναυαγήσατε και να πιαστήκατε από τέτοια σανίδα που έδωσε μια μοναδική ευκαιρία για να συναντήσετε τη Λιλή, την παρδαλή λεοπάρδαλη, τον Πουκιπόν τον άσπρο ελέφαντα, και όλη την παρέα.
Σας ευχαριστώ που με τιμήσατε και ήρθατε σήμερα Παρασκευή 16/12/2016 στο θεματικό πάρκο «Οι μυστικοί κόσμοι του Ευγένιου Τριβιζά»   στη Θεσσαλονίκη.

Ευγένιος

 

 

 

Κάλαντα Χριστουγέννων - Παιδική Χορωδία Δημήτρη Τυπάλδου

Happy Christmas (War is over) - Παιδική Χορωδία Δημήτρη Τυπάλδου

ΟΡΙΑ, ΚΑΝΟΝΕΣ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ...

Ένα παιδί που μεγαλώνει χωρίς κανόνες και όρια δεν είναι ένα παιδί ελεύθερο

Τα όρια, μπορεί κανείς να μιλά για αυτά μέρες! Τα όρια αφορούν όλους μας και υπάρχουν παντού.

Χωρίς αυτά δε θα μπορούσαμε να είμαστε λειτουργικοί, να συνεργαζόμαστε, να οργανωνόμαστε και να είμαστε αποδοτικοί. Τα όρια δημιουργούν το πλαίσιο μέσα στο οποίο κάθε άνθρωπος μπορεί να συνυπάρξει με τους συνανθρώπους του, να αντλεί όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ικανοποίηση και ασφάλεια, να εξελίσσεται και να δημιουργεί.

Γιατί μέσα στην οικογένεια οι γονείς βάζουν όρια στα παιδιά και δεν τα αφήνουν να τα ανακαλύψουν μόνα τους; Γιατί επιφορτίζονται εκείνοι με το απαιτητικό αυτό έργο, που στην πράξη αποδεικνύεται αρκετά ζόρικη υπόθεση;

Μα, γιατί τα παιδιά δεν κατανοούν τη χρησιμότητα των ορίων! Δεν καταλαβαίνουν τη σημασία του να αναστέλλουν τις επιθυμίες τους, να ασκούν αυτοέλεγχο, να λειτουργούν υπεύθυνα, να συμπονούν τους γύρω τους.

Εκτός αυτού, αν οι γονείς δε θέσουν όρια, τότε το παιδί αισθάνεται ανυπεράσπιστο και απροστάτευτο, αντιλαμβάνεται τον κόσμο ως απειλή, συνεχώς μεταβαλλόμενο και το γονιό ως ανίσχυρο. Μπερδεύεται και δεν μπορεί να διαμορφώσει μια ξεκάθαρη εικόνα του άγνωστου κόσμου μέσα στον οποίο μεγαλώνει, αλλά και των προθέσεων και των συναισθημάτων των γονιών του απέναντί του.

Νιώθει δυστυχισμένο, αποθαρρυμένο, ανασφαλές και συχνά εκδηλώνει προβλήματα στη συμπεριφορά του. Ένα παιδί το οποίο μεγαλώνει σε ένα περιβάλλον χωρίς κανόνες και σαφή όρια δεν είναι ένα παιδί ελεύθερο. Αντίθετα, είναι ένα παιδί σκλαβωμένο σε μια ασαφή και περίπλοκη δομή, μέσα στην οποία δεν μπορεί να καλλιεργήσει το αίσθημα της υπευθυνότητας και της συνεργασίας.

Από την άλλη, το παιδί που ζει και μεγαλώνει σε ένα υπερβολικά αυστηρό περιβάλλον, βομβαρδισμένο από αυταρχικούς και υπερβολικούς κανόνες, δυσκολεύεται να αναπτύξει ενδιαφέροντα, κλίσεις και προτιμήσεις. Συχνά είναι ένα παιδί με χαμηλό αίσθημα αυτοεκτίμησης που μπορεί όμως μελλοντικά να εμφανίσει έντονα σημάδια ανυπακοής και αντίδρασης.

Πολλές μελέτες δείχνουν ότι όταν οι γονείς θέτουν σταθερά όρια, τα παιδιά μεγαλώνουν έχοντας μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και καλύτερη προσαρμογή στην ομάδα των συνομηλίκων. Εκτός αυτού, γίνονται περισσότερο αυτόνομα.
Η συνέπεια και η σταθερότητα στην εφαρμογή των κανόνων αυτών, αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την ολοκληρωμένη και υγιή ανάπτυξη της προσωπικότητας του παιδιού, καθώς και την ομαλή λειτουργία ολόκληρου του οικογενειακού συστήματος. Τα όρια, όσο και αν ακούγεται περίεργο, είναι ένδειξη αγάπης και μέρος της φροντίδας που οι γονείς παρέχουν στα παιδιά τους.
Είναι από τα σπουδαιότερα δώρα που μπορεί να προσφέρει ένας γονιός στο παιδί του, από τα σημαντικότερα εφόδια που του δίνει για να μάθει να πορεύεται μόνο του. Κάθε γονιός προσβλέπει σε ένα ευτυχισμένο μέλλον για το παιδί του και αυτό για να επιτευχθεί προϋποθέτει την ύπαρξη ορίων.
Στις μικρότερες ηλικίες, οι γονείς συχνά οριοθετούν τα παιδιά τους για λόγους ασφαλείας, π.χ. λένε στο παιδί του ενός έτους «ΟΧΙ!» όταν πάει να πιάσει τα χάπια της γιαγιάς από το κομοδίνο ή λένε «ΜΗ» στο δίχρονο παιδί τους όταν ανεβαίνει πάνω στην καρέκλα για να σκαρφαλώσει στη βιβλιοθήκη και να πάρει ένα παιχνίδι που του γυάλισε. Αυτή η οριοθέτηση είναι απολύτως απαραίτητη, αφού το παιδί δεν έχει ακόμη αίσθηση του κινδύνου και μπορεί να πάθει κακό.
Στις περιπτώσεις που δεν το κάνει ο γονιός μιλάμε για παραμέληση, η οποία αποτελεί μια μορφή βίας και διώκεται ποινικά. Εκτός αυτών των παρεμβάσεων, οι γονείς από πολύ νωρίς θέτουν κανόνες που σχετίζονται με τις ώρες ύπνου και διατροφής, ενώ στην πορεία βάζουν κανόνες και για το ντύσιμο, τα παιχνίδια, τις σχέσεις με τους άλλους, τη μελέτη, τις αγορές, την τηλεόραση, τις εξόδους, κλπ.
Καθώς το παιδί μεγαλώνει και ειδικά από το 2ο έτος της ζωής του και μετά, η οριοθέτηση αρχίζει να περιστρέφεται και γύρω από θέματα επιθετικής συμπεριφοράς, όπως όταν ένα παιδί θέλει το παιχνίδι που έχει ο αδερφός του και τον χτυπά για να το πάρει. Οι ανάγκες για οριοθέτηση είναι συνεχείς!
Ακόμα κι όταν ένας γονιός θεωρεί ότι έχει διευθετήσει πολύ καλά τα θέματα αυτά, την επόμενη κιόλας στιγμή θα προκύψουν νέες καταστάσεις, που πρέπει να επεξεργαστεί και να πάρει θέση. Γονείς και παιδιά βρίσκονται σε συνεχή συνδιαλλαγή, διαπραγμάτευση και κάνουν συμβιβασμούς.
Ένας πατέρας λέει: «ο μικρός τρίχρονος γιος μου επέλεξε τη χειρότερη ώρα για να κάνει μια κρίση θυμού. Καθώς περπατούσαμε στο διάδρομο ενός καταστήματος, άρπαξε ένα κουτί με καραμέλες. Του είπα ότι δεν μπορεί να πάρει τις καραμέλες τώρα και αν θέλει κάτι από το κατάστημα, πρέπει πρώτα να με ρωτήσει. Αντί να υπακούσει, όταν του είπα να το βάλει πίσω στη θέση του, άρχισε να κλαίει, να ουρλιάζει και να με χτυπά.
Μετά, έπεσε στο πάτωμα και ακολούθησε μια έκρηξη σε όλο της το μεγαλείο! Όλο το μαγαζί είχε γυρίσει και μας κοιτούσε! Δεν ήξερα τι να κάνω! Δε μου αρέσει καθόλου να αισθάνομαι ότι ένα δίχρονο παιδί έχει τόση δύναμη! Τι θέλει; Να με ρεζιλέψει; Αμάν πια! Άλλη φορά θα πάει με τη μάνα του και άμα κάνει τα ίδια, δε θα πάει ποτέ ξανά και με κανέναν!»

Τα καλά όρια χτίζουν καλές σχέσεις και οι καλές σχέσεις χτίζονται πάνω σε καλά όρια

Μια σχέση στέρεη και δυνατή, που τροφοδοτείται από το γονιό με αγάπη, αποδοχή, κατανόηση και τρυφερότητα προς το παιδί, είναι η καλύτερη βάση πάνω στην οποία μπορεί να στηριχτεί για να βάλει όρια. Αν η σχέση είναι δυνατή, ο θυμός από τις διενέξεις που αναπόφευκτα θα προκύψουν, θα εκτονωθεί σύντομα.
Επιβραβεύουμε τις επιθυμητές συμπεριφορές αντί να σχολιάζουμε τις μη επιθυμητές, π.χ. αντί για «Μην είσαι αφηρημένος!», λέμε «Συγκεντρώσου!» ή αντί για «Μην κρατάς τα παιχνίδια μόνο για σένα!» λέμε «Μπράβο παιδί μου, που παίζεις ωραία με την αδερφή σου! Πολύ σε χαίρομαι!». Πιο αναλυτικά, για να έχει αποτέλεσμα, η επιβράβευσή μας χρειάζεται να είναι:
– Άμεση: να δίνεται τη στιγμή που το παιδί εκδηλώνει την επιθυμητή συμπεριφορά και όχι πολύ αργότερα.
– Συγκεκριμένη: να περιλαμβάνει ένα ξεκάθαρο λιτό λεκτικό μήνυμα, π.χ. «Κάθεσαι πολύ ωραία δίπλα μου στο καρότσι και με βοηθάς να ψωνίσω! Σ’ευχαριστώ!».
– Ειλικρινής και απόλυτα αφιερωμένη σε αυτό που συμβαίνει: να δίνεται ενώ προσέχουμε το παιδί, π.χ. το κοιτάμε στα μάτια και στεκόμαστε στο ύψος του όταν του μιλάμε.
– Προσανατολισμένη στην αναγνώριση της προσπάθειας και όχι μόνο στην επιτυχία: να δίνεται όταν το παιδί καταφέρνει κάτι, αλλά και ενδιάμεσα, όσο δείχνει να προσπαθεί, ώστε να ενθαρρύνεται να βάλει τα δυνατά του μέχρι το τέλος.
– Σταθερή και συνεπής: να ενισχύει σε κάθε ευκαιρία το παιδί, καθημερινά και χωρίς διακυμάνσεις.

Ο τρόπος που ένας γονιός ορίζει, διατυπώνει και επικοινωνεί τα όρια, είναι πολύ σημαντικός.

1. Οι τρόποι πειθαρχίας που θα μεταχειριστεί ένας γονιός εξαρτώνται από τη δική του ιδιοσυγκρασία, καθώς και αυτή του παιδιού του. Τι ταιριάζει στον ίδιο, με ποιο τρόπο θα το κάνει, τι πιάνει στο παιδί του; Ό,τι ξέρει ο γονιός γύρω από το χαρακτήρα και τις ευαισθησίες του παιδιού του είναι ιδιαίτερα χρήσιμο.
Μπορεί για ένα παιδί η στέρηση των παιχνιδιών του να είναι η μέγιστη τιμωρία, ενώ για ένα άλλο να μη σημαίνει κάτι. Ή μπορεί το να κοιτά τον τοίχο για λίγα λεπτά να είναι ό,τι χειρότερο, ενώ να μην ενοχλείται καθόλου άμα δε φάει σοκολάτα για μια μέρα.
2. Τα όρια πρέπει να συμβαδίζουν με το στάδιο ανάπτυξης του παιδιού και να προσαρμόζονται στα χαρακτηριστικά της ηλικίας του. Όσο πιο μικρό το παιδί, τόσο πιο σύντομες, ξεκάθαρες και λιτές οι εντολές του γονιού προς αυτό. Αν πρόκειται για βρέφος ή νήπιο που μόλις άρχισε να στέκεται στα πόδια του, ο γονιός μπορεί να στρέψει την προσοχή του σε μια άλλη δραστηριότητα.
Από την άλλη, για ένα παιδί άνω των δύο ετών, η επιβολή των ορίων είναι πιο σύνθετη διαδικασία, καθώς περιλαμβάνει διάλογο, εξηγήσεις και διαπραγματεύσεις. Συχνά το παιδί από μόνο του προκαλεί το γονιό κάνοντας ερωτήσεις, π.χ. «Γιατί μπαμπά; Δεν είναι δίκαιο!». Απαντήσεις τύπου «γιατί έτσι το λέω εγώ!» ή «είσαι μικρός ακόμα για να καταλάβεις» δεν έχουν αποτέλεσμα, δεδομένου ότι οι απαγορεύσεις που δεν συνοδεύονται από κάποια εξήγηση δε γίνονται κατανοητές από το παιδί, αλλά φαίνονται σαν περιορισμός. Κανείς δεν υπακούει απλά επειδή κάποιος του λέει ότι αυτό είναι το σωστό.
Αφήνουμε το παιδί να μας πει την άποψή του και κάνουμε ειλικρινή προσπάθεια για διάλογο. Είναι μια από τις καλύτερες επενδύσεις που μπορεί να κάνει ένας γονιός. Στα χρόνια που θα ακολουθήσουν και ειδικά στην εφηβεία, το παιδί που δεν του δόθηκε ουσιαστικός χρόνος και χώρος να εκφραστεί, έχει περισσότερες πιθανότητες να αποφεύγει συζητήσεις με τους γονείς.
3. Το παιδί μαθαίνει από αυτό που κάνουμε και όχι από αυτό που του λέμε. Το προσωπικό μας παράδειγμα αποτελεί «μοντέλο» προς μίμηση για το παιδί. Αν δυσκολευόμαστε να βάλουμε όρια σε εμάς πρώτα, τότε πώς θα βάλουμε στους άλλους; Τα παιδιά κατανοούν πιο εύκολα το τι είμαστε και πώς λειτουργούμε, παρά το τι λέμε.
Για παράδειγμα, τι κάνουμε εμείς οι γονείς όταν είμαστε θυμωμένοι, αγχωμένοι, απογοητευμένοι, όταν δε γίνεται το δικό μας κλπ. Τι θα σήμαινε για το παιδί του παραδείγματός μας αν ο πατέρας του άρχιζε να του φωνάζει μέσα στο κατάστημα, το χτύπαγε ή …; Πώς θα ένιωθε εκείνο μετά;
Από την άλλη, στην περίπτωση που το χάσουμε και παραφερθούμε, δεν τελείωσαν όλα. Κανένας δεν είναι τέλειος, αλλά τον τιμά περισσότερο το να το αναγνωρίζει και να παραδέχεται τα λάθη του, γιατί έτσι γίνεται καλύτερος. Τέλειοι γονείς δεν υπάρχουν, όπως δεν υπάρχουν και τέλεια παιδιά…
4. Δεν είναι όλα τα θέματα το ίδιο σημαντικά.  Ξεχωρίζουμε  ποια είναι προς διαπραγμάτευση  και ποια όχι, π.χ. είναι το ίδιο αν ο δίχρονος γιος μου  χοροπηδάει στα πατώματα τις ώρες κοινής ησυχίας και αν χτυπάει την αδερφή του για να πάρει ένα παιχνίδι;
Αν η έφηβη κόρη μου θέλει να βάλει το αγαπημένο της μπλουζάκι στο πάρτι ακόμα και αν αυτό είναι βρώμικο, είναι λιγότερο σημαντικό από το να επιστρέψει αργότερα από την ώρα που έχουμε συμφωνήσει. Διαχωρίζω τα ζητήματα και ασχολούμαι με κάποια, όχι με όλα, γιατί αλλιώς θα κάνω κήρυγμα όλη μέρα και το παιδί μου θα γίνει σκέτος τύραννος ή θα απομονωθεί εντελώς. Η σχέση μου μαζί του θα διαταραχθεί και αυτό δεν το θέλω με τίποτα στον κόσμο.
5. Η επικοινωνία πρέπει να είναι παρούσα και συγκεκριμένη, χωρίς αναφορές στο παρελθόν, να αφορά το «Εδώ και Τώρα»: («…και την περασμένη φορά τα ίδια έκανες!»), χωρίς προφητείες για το μέλλον («…ποτέ δεν θα αλλάξεις!») και χωρίς γενικεύσεις (πάντα, ποτέ, όλοι, κανένας…).
Πώς αισθάνεται κάποιος όταν κάνει ένα λάθος στη δουλειά και ο εργοδότης του λέει «Πάλι λάθος έκανες! Αδιόρθωτος είσαι πια! Όλοι έχουν καταλάβει πώς λειτουργεί το σύστημα, αλλά εσύ ποτέ σου!»; Ματαίωση, απόρριψη, απογοήτευση, ντροπή, χαμηλή αυτοεκτίμηση, θυμό, πίκρα, παραίτηση και καμία διάθεση για περαιτέρω προσπάθεια κλπ.
Μέσα από όλα τα παραπάνω, κατανοούμε τη μεγάλη σημασία που διαδραματίζουν τα όρια στην ανάπτυξη των παιδιών. Το είδος των οικογενειακών σχέσεων, η αυτοπεποίθηση και σιγουριά του γονέα για την επιβολή ορίων σε συνδυασμό με την έμπρακτη αγάπη προς το παιδί αποτελούν τα βασικά συστατικά της επιβολής ορίων στα παιδιά.
Τα καλά όρια πλάθουν ευτυχισμένα παιδιά, ικανούς και ολοκληρωμένους ενήλικες, οι οποίοι καθώς μεγαλώνουν θα έχουν περισσότερες ευθύνες, μα και περισσότερα δικαιώματα.
Γράφει η Ευγενία Δουβαρά, ψυχολόγος

ΕΝΑ ΔΕΝΤΡΟ ΜΙΑ ΦΟΡΑ - Η ΤΑΙΝΙΑ (THE MOVIE)

ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΓΟΝΕΙΣ...

Όταν οι γονείς αρνούνται το πρόβλημα…

1^η Περίπτωση : Παιδάκι της Α΄ Δημοτικού. Μερικά από τα στοιχεία που παρουσίαζε ήταν διαρκής υπερδιέγερση, αδυναμία να συγκεντρωθεί κατά τη διάρκεια του μαθήματος, επιθετική συμπεριφορά προς τα άλλα παιδιά. Η όλη συμπτωματολογία παρέπεμπε σε ΔΕΠΥ. Ήταν σημαντικό να παραπεμφθεί στα ΚΕΔΔΥ, να εξεταστεί από τους ειδικούς και αφού υπάρξει επίσημη διάγνωση να γίνει και ανάλογη επέμβαση. Η δασκάλα ενημέρωσε τη μητέρα για το πρόβλημα. Η απάντηση της μητέρας ήταν: «Εμένα το παιδί μου δεν έχει κανένα πρόβλημα… Εσείς έχετε πρόβλημα και πρέπει να σας δει κανένας ψυχολόγος.»
2^η Περίπτωση: Παιδάκι της Δ΄ Δημοτικού. Βασικό χαρακτηριστικό του η υπερβολική συστολή, παθητικότητα και περιορισμένη ομιλία. Όταν του μιλούσες, είτε δε θα σου απαντούσε καθόλου ή θα μιλούσε ελάχιστα και με πολύ χαμηλή φωνή. Απέφευγε τη βλεμματική επαφή. Δε χαμογελούσε σχεδόν ποτέ και είχα ένα ύφος τρομαγμένο μέσα στην τάξη. Στα διαλλείματα καθόταν συνήθως μόνο του σε μια γωνιά της αυλής και παρακολουθούσε τα άλλα παιδιά να παίζουν. Μοναχοπαίδι, με γονείς ιδιαίτερα υπερπροστατευτικούς και προσκολλημένους πάνω του, οι μόνες κοινωνικές επαφές που είχε μέχρι να πάει στο σχολείο ήταν κάποιοι στενοί συγγενείς μεγαλύτερης ηλικίας και κάποια ξαδέλφια του. Ήταν αναμενόμενο να μην έχει αναπτύξει κάποιες κοινωνικές δεξιότητες και να έχει πρόβλημα στη συναναστροφή του με άλλα άτομα εκτός του οικείου περιβάλλοντος. Η παραπομπή του σε κάποιο ψυχολόγο έμοιαζε πολύ σημαντική. Η εκπαίδευση στις κοινωνικές δεξιότητες απαραίτητη. Η δασκάλα ενημέρωσε τους γονείς για το πρόβλημα. Η απάντηση της μητέρας: «Δε βλέπω να έχει κανένα πρόβλημα το παιδί μου. Άμα το δείτε στο σπίτι πως μιλάει και γελάει και τι ζωντάνια έχει… Και με τα ξαδέλφια του όταν έρχονται επίσκεψη και παίζουν, είναι μέσα στην καλή χαρά.» Αδύνατον να καταλάβει η μητέρα ότι ένα παιδί μπορεί να παρουσιάζει άλλη εικόνα στο σπίτι και άλλη στο σχολείο.
3^η Περίπτωση: Παιδάκι της Δ΄ Δημοτικού με σοβαρές μαθησιακές δυσκολίες (γραφή, ανάγνωση). Παράλληλα, από την αδυναμία του να παρακολουθήσει και να είναι αποτελεσματικός στις απαιτήσεις του μαθήματος, είχε ένα ύφος βαριεστημένο μέσα στην τάξη, ενώ συχνά πυκνά παρενοχλούσε τα άλλα παιδιά προκειμένου να περάσει η ώρα. Ενημερώθηκαν οι γονείς ότι θα ήταν σημαντικό να απευθυνθούν στα  ΚΕΔΔΥ για πιθανή διάγνωση, αλλά κι εδώ ο δάσκαλος συνάντησε τοίχο.
Τρεις διαφορετικές περιπτώσεις με ένα κοινό χαρακτηριστικό… Την άρνηση των γονέων να αποδεχτούν ότι το παιδί τους έχει πρόβλημα και να απευθυνθούν σε κάποιο ειδικό. Δυστυχώς, ένα από τα πράγματα που θα διαπιστώσει κανείς αν εργαστεί σε σχολείο είναι ότι υπάρχουν παιδιά με συγκεκριμένα προβλήματα (υπερκινητικότητα, έλλειψη προσοχής, δυσλεξία, επιθετική συμπεριφορά, υπερβολική συστολή κτλ), τα οποία όμως μένουν αβοήθητα, χωρίς την παρέμβαση κάποιου ειδικού. Αυτό  συμβαίνει εξαιτίας της αδυναμίας των γονέων να αποδεχτούν ότι υπάρχει πρόβλημα.
Οι γονείς είναι οι άνθρωποι που αγαπούν περισσότερο από κάθε άλλον τα παιδιά τους και θέλουν το καλύτερο γι’ αυτά. Τι είναι, λοιπόν, αυτό που τους εμποδίζει να αποδεχτούν ένα πρόβλημα και να το αντιμετωπίσουν; Η άρνηση είναι ένας ισχυρός μηχανισμός άμυνας που ενεργοποιείται κάθε φορά που μας συμβαίνει κάθε δυσάρεστο. «Δεν είναι δυνατόν να συμβαίνει σε μένα αυτό… Αδύνατον». Δε μπορούμε να δεχτούμε εξαρχής τη σκληρή πραγματικότητα. Κάτι τέτοιο συμβαίνει και στην περίπτωση που διαπιστώσει κάποιος ότι το παιδί του δε λειτουργεί όπως όλα τα άλλα παιδιά. Άρνηση, λοιπόν… Αν αρνηθούμε, όμως, το πρόβλημα και το αγνοήσουμε αυτό θα εξαφανιστεί; Μήπως με τον καιρό διογκωθεί και τα πράγματα θα γίνουν χειρότερα; Είναι γεγονός ότι όσο πιο σύντομα υπάρξει η σωστή διάγνωση και παρέμβαση, τόσο πιο καλή θα είναι η πρόγνωση για το παιδί. Ας μη κωλυσιεργούμε λοιπόν.
Ένας από τους βασικούς φόβους που έχουν οι γονείς και αποφεύγουν να πάνε στον ειδικό είναι ότι το παιδί τους θα αποκτήσει την ταμπέλα του προβληματικού κι ότι θα στιγματιστεί. Ο κόσμος θα αρχίσει να σχολιάζει. Τι είναι πιο σημαντικό, όμως; Το να βοηθήσουμε το παιδί μας ή το τι θα πει ο κόσμος; Να θυμόμαστε ότι αυτοί που μας αγαπούν πραγματικά θα σταθούν δίπλα μας και θα μας στηρίξουν ότι και να συμβαίνει… Αυτοί πάλι που έχουν το κουσούρι να κρίνουν τους άλλους θα το κάνουν έτσι κι αλλιώς. Μια αφορμή γυρεύουν… Ας μη μας απασχολεί η γνώμη τους. Εξάλλου, σημαντικό ρόλο στο πως θα μας αντιμετωπίσει ο κόσμος παίζει και η δικιά μας αντίδραση. Αν φερόμαστε σαν να έχει το παιδί μας κάτι το τρομερό και για το οποίο πρέπει να ντρεπόμαστε, τότε ανάλογη θα είναι και η συμπεριφορά των άλλων. Αν, όμως, ενημερώσουμε τους άλλους σχετικά με το πρόβλημα (π.χ. τι είναι δυσλεξία, τι είναι η ΔΕΠΥ κτλ) κι ότι δεν είναι κάτι για το οποίο πρέπει να ντρεπόμαστε, τότε ενδεχομένως να αλλάξει και η στάση του κόσμου. Η άγνοια είναι αυτή που δημιουργεί προβλήματα. Το ότι κάποια παιδιά είναι διαφορετικά από τα υπόλοιπα , το ότι ενδεχομένως να χρειάζεται να να ακολουθήσουν έναν τρόπο μάθησης άλλο από αυτό της πλειοψηφίας, δεν είναι κάτι για το οποίο πρέπει να ντρεπόμαστε.
Η προσφυγή σε ειδικό (ΚΕΔΔΥ, ψυχολόγο κτλ) μόνο κακό δε θα κάνει στο παιδί. Αντίθετα, μόλις διαπιστωθεί ποιο είναι το ακριβές πρόβλημα και ξεκινήσει η ανάλογη παρέμβαση η κατάσταση θα βελτιωθεί. Γονείς που ακολούθησαν αυτή την οδό δηλώνουν ότι το παιδί τους παρουσίασε καλυτέρευση τόσο σε μαθησιακό όσο και σε ψυχολογικό επίπεδο. Αυξήθηκε η αυτοπεποίθηση, βελτιώθηκε η διάθεση, το σχολείο έπαψε να είναι ένας χώρος που δημιουργούσε φόβο ή βαρεμάρα, βελτιώθηκε η σχέση με τους συμμαθητές… Να έχουμε πάντα στο νου μας το εξής: Ο στόχος της παρέμβασης είναι να αξιοποιήσει το παιδί όλο το δυναμικό που κρύβει μέσα του, ξεπερνώντας όλα τα εμπόδια που δεν το αφήνουν να εξελιχθεί.
Κλείνοντας, θέλω να υπενθυμίσω ότι ο δάσκαλος είναι ο συνοδοιπόρος των γονέων στο δύσκολο ταξίδι της διαπαιδαγώγησης του παιδιού. Όταν, λοιπόν, επισημαίνει ότι  έχει διαπιστώσει κάτι ανησυχητικό, μην είστε τόσο επιφυλακτικοί. Κάτι έχει εντοπίσει, προφανώς, που δεν το έχετε δει εσείς. Αντιμετωπίστε τον σαν σύμμαχο κι όχι ως αντίπαλο. Η συνεργασία και η διαρκής επικοινωνία είναι απαραίτητη για το καλό των παιδιών μας.
Ελένη Κώστογλου
Ψυχολόγος

Χριστουγεννιάτικα παιδικά τραγούδια

104 ΧΡΟΝΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ...

 

  Και φέτος το Σχολείο μας δίνει το παρόν και συμετέχει στις εορταστικές εκδηλώσεις για απελευθέρωση της πόλης του Άργους Ορεστικού αλλά και της γύρω περιοχής, από τον τουρκικό ζυγό, ύστερα από 500 και πλέον χρόνια σκληρής σκλαβιάς, με την ευχή πάντα ελεύθεροι, αγρυπνούντες και αγωνιζόμενοι για μια Ελλάδα που εχθροί και φίλοι θα τη σέβονται και θα την έχουν υπόδειγμα προς μίμηση.

  Το πρόγραμμα των εκδηλώσεών μας περιλαμβάνει την Πέμπτη 10/11/2016 γιορτή στο Σχολείο με τραγούδια ποιήματα και σχετικές αφηγήσεις από μαθητές των Ε΄ και ΣΤ΄ τάξεων, καθώς και την παρακολούθηση της κινηματογραφικής ταινίας " Στον ανθό της λίμνης", στην αίθουσα του Συλλόγου "Ορεστίς", με παράλληλη συζήτηση επι των γεγονότων που διαδραματίζονται στην ταινία. 

  Την Παρασκευή 11/11/2016 μετά τον εκκλησιασμό στον ιερό ναό της Αγίας Παρασκευής, τη Δοξολογία και την εκφώνηση του πανηγυρικού λόγου από το Δήμαρχο της πόλης μας, μαθητές μας, με τη συνοδεία των εκπαιδευτικών, θα καταθέσουν στεφάνι τιμής και ευγνωμοσύνης στο "Ηρώο" πεσόντων της πόλης μας και αμέσως μετά θα παρελάσουν ενώπιον πλήθους κόσμου και επισήμων. 

Αργότερα το απόγευμα το Σχολείο μας θα παρακολουθήσει τις εκδηλώσεις του Δήμου μας στο Πολιτιστικό Κέντρο της πόλης μας.

Αφιέρωμα στο Άργος Ορεστικό